Συγχρονισμένη Κολύμβηση


 Ένα από τα πιο όμορφα αλλά συνάμα και θεαματικά αθλήματα του υγρού στίβου είναι αναμφισβήτητα το άθλημα της ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗΣ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ.
 Ο αριθμός των ομάδων που διατηρούν και αναπτύσσουν την ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ στην Ελλάδα είναι μικρός, διότι οι καθηγήτριες που έχουν την δυνατότητα και το δικαίωμα να την διδάξουν είναι λίγες.
( Ειδικότητα ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗΣ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ χορηγείται μόνον από το ΤΕΦΑΑ ΑΘΗΝΩΝ,τμήμα το οποίο είναι ένα από τα λίγα, των Πανεπιστημίων της Ευρώπης, που την παρέχουν στους αποφοίτους τους.)

 Ο ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ από την κολυμβητική περίοδο 2012 – 2013 αφού εξασφάλισε ειδικευμένη προπονήτρια, θα λειτουργήσει ΤΜΗΜΑΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗΣ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ, και φιλοδοξεί :
- Να κάνει γνωστό το άθλημα της ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗΣ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ σε όλα τα κορίτσια της περιοχής μας.
- Να προετοιμάσει ομάδες, όλων των κατηγοριών, οι οποίες θα έχουν την δυνατότητα συμμετοχής στα Πανελλήνια αλλά και Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Συγχρονισμένη Κολύμβηση - Πρόγραμμα Αγώνων

Ενδεικτικά το πρόγραμμα της Συγχρονισμένης Κολύμβησης περιλαμβάνει τους εξής αγώνες :
Όρια πρόκρισης (1ο – 5ο αστέρι)
Πρωτάθλημα Open
Πρωτάθλημα Κορασίδων (Κορασίδων Α', Κατηγορίας Γ')
Πρωτάθλημα Παγκορασίδων (Κορασίδων Β', Κατηγορίας Δ')



ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΚΟΛΥΜΒΗΤΡΙΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗΣ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗΣ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ FINA ΗΛΙΚΙΑ ΕΤΟΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ
ΑΝΟΙΚΤΗ OPEN 12 και άνω 2000 και μεγαλύτερες
(Α) ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ SENIOR 16 και άνω 1996 και μεγαλύτερες
(Β) ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΝΕΑΝΙΔΩΝ JUNIOR 14 έως 18 1994, 1995, 1996, 1997, 1998
(Γ) ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΚΟΡΑΣΙΔΩΝ Α' COMEN 13, 14 και 15 1997, 1998, 1999
(Δ) ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΚΟΡΑΣΙΔΩΝ Β' AGE 12 and under 10,11 και 12 2000, 2001, 2002
«ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΕΤΡΑΔΑ»   8 και 9 2003, 2004



Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Σάββατο 12 Μαιου 2012

Συγχρονισμένη κολύμβηση, η τέχνη στην πισίνα Το πλέον δύσκολο και απαιτητικό άθλημα του νερού, αλλά και το πιο καλλιτεχνικό με το πιο εντυπωσιακό θέαμα.

Του Ν. Α. Κωνσταντόπουλου


  Τέχνη ή άθλημα είναι η συγχρονισμένη κολύμβηση; «Και τα δύο. Μπορεί να είναι διασκέδαση, άσκηση, ακόμη και ψυχική ευχαρίστηση, ανάλογα με τον τρόπο διδασκαλίας της. Γιατί η κίνηση μέσα στο νερό μπορεί να έχει περισσότερους από έναν τρόπους εκτέλεσης», λέει η Λιλέτα Χαιροπούλου, παλιά πρωταθλήτρια της κλασικής κολύμβησης και τώρα αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Tμήμα Eπιστήμης Φυσικής Αγωγής - Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην ειδικότητα της συγχρονισμένης κολύμβησης και μέλος της τεχνικής επιτροπής του αθλήματος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας. Το Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι από τα λίγα της Ευρώπης, που έχουν ειδικότητα συγχρονισμένης κολύμβησης. Να επισημάνουμε ότι το άθλημα παραμένει αμιγώς γυναικείο, παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει ν’ αγωνίζονται και άνδρες. Μόνο σ’ επιδείξεις έχουν αγωνισθεί άνδρες.Η συγχρονισμένη κολύμβηση έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό σαν χορός μέσα στο νερό, χάρη στις ταινίες, στις οποίες πρωταγωνιστούσε η Εσθερ Γουίλιαμς.
  «Έμοιαζε με παράσταση περισσότερο, παρά με τεχνικά δύσκολο άθλημα. Με την πάροδο των χρόνων όμως, και με την αναγνώριση ως ολυμπιακό άθλημα, πήρε καθαρά τεχνική χροιά και έγινε ένα από τα δυσκολότερα αθλήματα, σίγουρα το δυσκολότερο της πισίνας από τεχνικής άποψης. Η αθλήτρια πρέπει εκτός από τη δύναμη, την αντοχή, την καρδιοαναπνευστική ικανότητα και την ευλυγισία, που είναι παράγοντες φυσικής κατάστασης, να διαθέτει και να χρησιμοποιεί δημιουργικότητα στην κίνηση, πρωτοτυπία, ικανότητα αυτοέκφρασης, θεατρική έκφραση και δραματική τέχνη. Θα πρέπει να μπορεί ν’ αποδώσει έννοια και σκοπό στην κίνηση και να μην εκτελεί την χορογραφία απλώς για επίδειξη τεχνικών ικανοτήτων», τονίζει η κ. Χαιροπούλου και προσθέτει:
  «Όσοι έχουν διαβάσει τον Λιούις Κάρολ, θα θυμούνται πως η Αλίκη ανακάλυψε ότι τα πράγματα δεν φαίνονται τα ίδια πίσω από το τζάμι. Αυτό συμβαίνει όταν κάποιος ανακαλύψει τον κόσμο της συγχρονισμένης κολύμβησης, τον κόσμο του υγρού στοιχείου».
  Κατά την κ. Χαιροπούλου, λίγα παιδιά είναι κατάλληλα για πρωταθλητισμό. Πρέπει να επιλεγούν από αντικειμενικές διαδικασίες, ώστε να συγκροτήσουν την αγωνιστική ομάδα ενός συλλόγου. Παράλληλα, μπορεί να επιλεγούν κι άλλα παιδιά με μη αυστηρά κριτήρια, για να δημιουργήσουν μια ομάδα που θα προπονείται, με στόχο την αθλητική ενασχόληση. Από τις πρώτες ημέρες όμως, ο προπονητής οφείλει να εξηγήσει στους γονείς τις διαφορές των ομάδων, ώστε να ξέρουν τι μπορεί να περιμένουν από το παιδί τους. Η συγχρονισμένη κολύμβηση είναι σημαντική, λέει η κ. Χαιροπούλου, διότι «δίνει μεγαλύτερη δυνατότητα στον άνθρωπο, όχι μόνο να πειραματισθεί, αλλά και να παρουσιάσει τον εαυτό του με διαφορετικό τρόπο από ότι στο έδαφος. Δίνει τη δυνατότητα εκτέλεσης της μουσικής και έκφρασης, όπως ο χορός στην ξηρά, αλλά με μεγαλύτερη δυνατότητα ποικιλίας κινήσεων και επιπέδων». Ως βασικότερο πλεονέκτημα του αθλήματος, θεωρεί, το ότι δίνει τη δυνατότητα στην κολυμβήτρια να νοιώσει την ικανοποίηση της εκτέλεσης της δικής της χορογραφίας, που την πληροί ως άνθρωπο. «Άθλημα το κάνει η πολύωρη προπόνηση και ο συναγωνισμός, τέχνη όλα τ’ άλλα στοιχεία. Για τα προσόντα, που πρέπει να έχει η αθλήτρια για να γίνει καλή, δεν υπάρχει κανόνας, ας πούμε πόσο ποσοστό λίπους πρέπει να έχει μια αθλήτρια ή πόσο βάρος σε σχέση με το ύψος της. Εξαρτάται από το πού μπορεί να δουλέψει καλά. Όμως, έχει σημασία η εικόνα να είναι όμορφη, ακόμη κι αν έχει κάποια κιλά. Αρκεί αυτά να είναι καλά μοιρασμένα. Το μεγαλύτερο προσόν του είναι σίγουρα η ψυχική ισορροπία. Πρέπει να έχει υπομονή, επιμονή. Όλα τ’ άλλα δουλεύονται. Δεν έχει τόση σημασία πώς γεννιέσαι, όσο η διάθεση που έχεις για να δουλέψεις για να φτάσεις ψηλά. Το άθλημα και διεθνώς δεν έχει προχωρήσει πολύ επιστημονικά», επισημαίνει η παλιά πρωταθλήτρια και νυν προπονήτρια, Ελευθερία Φτούλη.



Δύο λόγια για τη Συγχρονισμένη κολύμβηση



  Η συγχρονισμένη κολύμβηση είναι άθλημα του υγρού στίβου. Συμπεριλήφθηκε στο πρόγραμμα των αγώνων μόλις το 1977. Έχει τρία αγωνίσματα. Το ατομικό, τα ζευγάρια (ή ντουέτο) και το ομαδικό. Η Βρετανία ήταν σχεδόν η κυρίαρχος του αγωνίσματος, αλλά τα τελευταία χρόνια πολύ δυνατή έχει παρουσιαστεί η Γαλλία. Αρκετά δυνατές είναι η Ολλανδία, η Αυστρία, η Ελβετία, η Γερμανία και οι αθλητές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
  Το άθλημα είναι αποκλειστικά για γυναίκες, αν και γίνεται κάποια προσπάθεια για να γίνει και άθλημα των αντρών. Η συγχρονισμένη κολύμβηση είναι ένα είδος επίδειξης μέσα στο νερό, στο οποίο οι αθλήτριες κρίνονται για την εκτέλεση ορισμένων κολυμβητικών κινήσεων που έχουν εγκριθεί από τις αρμόδιες αθλητικές αρχές. Οι αθλήτριες βαθμολογούνται για την εκτέλεση μιας σειράς από φιγούρες και για ένα τυπικό κολυμβητικό πρόγραμμα που γίνεται με τη συνοδεία μουσικής.
  Το άθλημα υπήρξε δημοφιλής ψυχαγωγία στις ΗΠΑ στη δεκαετία του 1930, δεν αναπτύχθηκε, όμως, σαν οργανωμένο σπορ παρά μόνο μετά το 1950. Αναγνωρίστηκε από τη ΦΙΝΑ, το διεθνή οργανισμό κολύμβησης το 1952. Το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα έγινε το 1973, ενώ το άθλημα περιλήφθηκε για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς του 1984.
  Στις εθνικές και διεθνείς συναντήσεις η πισίνα πρέπει να είναι τετράγωνη με ελάχιστο μήκος πλευράς 12 μέτρα. Το βάθος της πρέπει να είναι τουλάχιστον τρία μέτρα για τις φιγούρες και 1,7 μέτρα για το τυπικό πρόγραμμα. Η ελάχιστη θερμοκρασία της πισίνας πρέπει να είναι 24 βαθμοί Κελσίου.
  Οι διοργανωτές των αγώνων είναι υποχρεωμένοι να έχουν τα κατάλληλα μηχανήματα για την αναπαραγωγή της μουσικής που επιθυμούν οι αθλήτριες. Σε αυτά περιλαμβάνονται και υποβρύχια ηχεία που τηρούν τους κανόνες ασφάλειας. Για τις υποχρεωτικές φιγούρες οι αθλήτριες πρέπει να φοράνε μαύρο μαγιό με άσπρο σκουφάκι. Για το τυπικό κολυμβητικό πρόγραμμα μπορούν να φορέσουν οποιοδήποτε μαγιό θεωρείται κατάλληλο.
  Οι ελάχιστες ανάγκες σε διεθνείς συναντήσεις είναι ένας διαιτητής που επιβλέπει τα αγωνίσματα, διορίζει και κατευθύνει τους υπόλοιπους κριτές, δίνει το σύνθημα για την έναρξη των αγωνισμάτων, επιβάλλει ποινές και εγκρίνει τη βαθμολογία. Υπάρχουν μια ή δυο ή τρεις ομάδες από πέντε ή επτά κριτές που βαθμολογούν τις κολυμβήτριες και ένας βοηθός του διαιτητή σε κάθε ομάδα κριτών, αρμόδιος για τις υποχρεωτικές φιγούρες. Τρεις βαθμολογητές σε κάθε ομάδα κριτών καταχωρούν τη βαθμολογία των κριτών και υπολογίζουν τις συνολικές επιτυχίες των αθλητριών. Τέλος, υπάρχει και ένας αρμόδιος με βοηθούς για τις υποχρεωτικές φιγούρες που βεβαιώνει ότι οι αθλήτριες βρίσκονται στη σωστή θέση της αφετηρίας τη στιγμή που πρέπει, ένας ελεγκτής της μουσικής και δυο χρονομέτρες για τον κανονικό χρόνο του προγράμματος.



ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ


  Φαίνεται ίσως σαν το πιο εύκολο και αβίαστο αγώνισμα στο Ολυμπιακό πρόγραμμα, όμως η συγχρονισμένη κολύμβηση είναι πολύ διαφορετική από αυτό που φαίνεται έξω από το νερό. Εκτός του ότι απαιτεί δύναμη, αντοχή, ευλυγισία, χάρη και καλλιτεχνία, απαιτεί ιδιαίτερη αντοχή στην αναπνοή.
  "Προκειμένου οι αθλήτριες να βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια του νερού για αρκετή ώρα και συγχρόνως να κάνουν χορευτικές ασκήσεις/φιγούρες ενώ παράλληλα να δείχνουν ευχάριστες και άνετες, χρησιμοποιούνται κάποιες "μέθοδοι". Το κλιπάκι της μύτης εμποδίζει το νερό να εισέλθει από τη μύτη, βοηθώντας παράλληλα τις αθλήτριες να βρίσκονται για αρκετή ώρα κάτω από την επιφάνεια του νερού. Η ζελατίνη κρατάει τα μαλλιά στην θέση τους, ενώ το make-up αναδεικνύει τα χαρακτηριστικά του προσώπου. Τα υποβρύχια ηχεία μεταφέρουν την μουσική μέσα στην πισίνα, βοηθώντας τις αθλήτριες να μην χάνουν ούτε δευτερόλεπτο από τον συγχρονισμό τους" (Από το site της IOC). Η συγχρονισμένη κολύμβηση αποκαλείται συχνά και 'μπαλέτο μέσα στο νερό', για τις χορευτικές κινήσεις που συνοδεύονται με μουσική και το θεατρικό στοιχείο που τη χαρακτηρίζει.

Ιστορία
  Η συγχρονισμένη κολύμβηση, εμφανίζεται στην Ευρώπη προς τα τέλη της δεκαετίας του 1890. Δραστηριότητες ψυχαγωγίας στο νερό έγιναν γνωστές από την Αυστραλέζα κολυμβήτρια Annette Kellerman (1886-1975) η οποία περιόδευε στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάνοντας ακροβατικά σε μία δεξαμενή με νερό. Η συγχρονισμένη κολύμβηση έγινε μετέπειτα γνωστή από την Αμερικάνα ηθοποιό Esther Williams, η οποία εκτελούσε μπαλέτο μέσα στο νερό σε πολλές ταινίες.
  Ως οργανωμένο άθλημα, αναπτύχθηκε μετά το 1950 και αναγνωρίστηκε από την FINA το 1952, με τους πρώτους διεθνείς αγώνες, να διοργανώνονται το 1955 (Παναμερικανικοί).
  Έγινε επίσημο ολυμπιακό αγώνισμα στο Λος Άντζελες το 1984 με το ατομικό και το αγώνισμα του ντουέτο. Τα ίδια αγωνίσματα ίσχυαν μέχρι την Ολυμπιάδα της Ατλάντα το 1996 όπου και αντικαταστάθηκαν με τον ομαδικό των 8 αθλητριών. Το πρόγραμμα των αγώνων του 2000 καθώς και των αγώνων της Αθήνας περιλαμβάνει το ντουέτο και το ομαδικό.

Αγωνίσματα - Κανονισμοί
  Η συγχρονισμένη κολύμβηση είναι ένα από τα λίγα αθλήματα που αγωνίζονται μόνο γυναίκες (μαζί με την ρυθμική γυμναστική και το softball). Η συγχρονισμένη κολύμβηση γίνεται σε πισίνα, με διαστάσεις 30 μέτρα μήκος και 20 μέτρα πλάτος. Το βάθος της πισίνας, πρέπει να είναι τουλάχιστον 3 μέτρα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες η κάθε χώρα μπορεί να μετέχει σε ένα ντουέτο και σε ένα ομαδικό αγώνισμα.
  Οι αθλήτριες εκτελούν 2 ασκήσεις μπροστά στους κριτές: μία τεχνική και μία ελεύθερη. Η 1η περιλαμβάνει υποχρεωτικά στοιχεία που εκτελούνται σε ορισμένη σειρά (6 στο απλό, 7 στο διπλό και 8 στο ομαδικό), ενώ η 2η επιτρέπει στις κολυμβήτριες να παρουσιάσουν μία σύνθεση Για κάθε άσκηση δίνονται 2 βαθμοί, ένας για την τεχνική αξία και ένας για την καλλιτεχνική παρουσίαση. Οι κολυμβήτριες εκτελούν τις ασκήσεις μέσα στο νερό με μουσική και κρίνονται για τις τεχνικές ικανότητες καθώς και για την καλλιτεχνική παρουσίαση.

Βαθμολογία
  Τεχνική άσκηση. Περιλαμβάνει υποχρεωτικά στοιχεία που εκτελούνται σε ορισμένη σειρά με συγκεκριμένη χρονική διάρκεια 2:20 λεπτά στο διπλό και 2:50 λεπτά στο ομαδικό. Ο τεχνικός βαθμός είναι το 50% και ο καλλιτεχνικός το 50% της συνολικής βαθμολογίας.
  Ελεύθερη άσκηση. Παρουσίαση μίας σύνθεσης που περιέχει τεχνικά στοιχεία της επιλογής τους, σε συνδυασμό με χορογραφία. Υπάρχει πάλι συγκεκριμένη χρονική διάρκεια 4 λεπτά στο διπλό και 5 λεπτά στο ομαδικό. Ο καλλιτεχνικός βαθμός είναι το 50% και ο τεχνικός βαθμός είναι το 50% της συνολικής βαθμολογίας.
  Οι βαθμοί των δύο παραπάνω ασκήσεων συνδυάζονται (τεχνική 50% και ελεύθερη 50%) και βγαίνει η τελική κατάταξη. Οι αθλήτριες χάνουν 2 βαθμούς αν δεν εκτελέσουν τις τεχνικές ασκήσεις με τη σωστή σειρά ή αν πιαστούν από την άκρη της πισίνας.

Εξοπλισμός
  Μαγιό. Το μαγιό πρέπει να είναι κατάλληλο για αθλητικό γεγονός και δεν πρέπει να είναι διαφανές. Συνδετήρας μύτης. Ένα μικρό κλιπάκι από σύρμα καλυμμένο με πλαστικό υλικό, δεν αφήνει το νερό να εισέλθει στο ιγμόρειο κατά την διάρκεια των υποβρύχιων κινήσεων.
  Τα μαλλιά των κολυμβητριών δένονται ή συγκρατούνται με ζελέ, ώστε να μην εμποδίζουν την αθλήτρια.
  Ζελατίνη. Όμοια με αυτή της μαγειρικής, είναι απαραίτητα για να συγκρατεί τα μαλλιά των αθλητριών καθώς κολυμπάνε.

Για την Ελλάδα
  Οι προσπάθειες για ανάπτυξη της Συγχρονισμένης κολύμβησης στην Ελλάδα άρχισαν από το 1985. Το 1989 όμως ήταν σταθμός για την ιστορία του αθλήματος, όταν η Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΚΟΕ) πήρε την απόφαση να αναπτύξει το άθλημα αυτό στη χώρα μας σε εθνικό επίπεδο. Άρχισε λοιπόν μία προσπάθεια με επίλεκτες αθλήτριες σε διάφορα σημεία της Ελλάδας, όπως ο Βόλος - Κρήτη - Θεσσαλονίκη - Αθήνα, οι οποίες έκαναν προπόνηση με Ομοσπονδιακές προπονήτριες. Έτσι δημιουργήθηκαν τα πρώτα κλιμάκια Εθνικών Ομάδων. Το 1990 πραγματοποιείται το Α΄ Πρωτάθλημα Συγχρονισμένης κολύμβησης Ανοικτής κατηγορίες στην Αθήνα. Το 1991 έρχεται στην Ελλάδα , η Ελληνικής καταγωγής πρωταθλήτρια Ρωσίας, Χριστίνα Θαλασσινίδου, η οποία στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες που έγιναν στην Αθήνα την ίδια χρονιά , κερδίζει το ασημένιο μετάλλιο , κάτι πρωτόγνωρο στον χώρο του υγρού στίβου. Το άθλημα με την επιτυχία αυτή είχε αντίκτυπο στους συλλόγους. Αργότερα τα κλιμάκια των Αθηνών , Θεσσαλονίκης, Κρήτης και Βόλου καταργούνται και οι αθλήτριες εντάσσονται στους συλλόγους του ενδιαφέροντός τους. Το Πρωτάθλημα του 1992 είχε μεγάλη ποικιλία διότι ήδη είχαν συμμετοχή 11 σύλλογοι από όλη την Ελλάδα. Συγχρόνως το 1992 έχουμε την μεγάλη επιτυχία της Χριστίνας Θαλασσινίδου στην Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης όπου κατέλαβε την 6η θέση. (ΠΗΓΗ: ATHOC)



ΚΟΛΥΜΒΗΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ